Volgpagina 1

Twee overnachtingen op camping El Dorado vonden we wel genoeg, temeer omdat deze camping maar over een klein stukje "Eigen" oever beschikt.
We zijn op ons dooie akkertje gaan rijden om ongeveer 20 km verderop neer te strijken op een mooie camping.
Dat ze dan weer gelijk een naam moeten verzinnen als Balatonszepezd, het zal een stuk Hongaarse folklore zijn....
De camping had de verleidelijke naam "Camping Venus" en we vonden een mooie plek, direct aan de oever van het meer.
Dat, gecombineerd met heerlijk weer, maakte dat het er goed vol te houden was.
Fred had zijn visstekkie vlak voor de deur en wist, ondanks minder geschikt materiaal, toch een paar vissen aan het meer te ontfutselen.
Wij zijn/waren tevreden over de camping, maar op internet worden er veel negatieve dingen over verteld.
Dit schijnt samen te hangen met een eigenaarswisseling en ook behoort de camping kennelijk niet meer tot de Balatontourist-groep.
Er is zelfs sprake van gesjoemel bij het afrekenen.
Fred mag graag een hengeltje uitgooien, maar de camping schijnt nu voornamelijk op vissers ingesteld te zijn en dat vindt Fred nou ook weer niet nodig!
Tijdens onze fietstochten ontdekten we voldoende andere campings, mochten we ooit weer aan het meer belanden dan zijn we zeker niet gebonden aan deze camping!
Desalniettemin hebben wij het naar ons zin gehad en...........: Daar ging het toch om!?

Na een argwanende, keurende blik over het wijde water voelde Els zich toch sterk aangetrokken tot een partijtje badderen.
Maar....: Omdat dit zeker geen dagelijkse routine is werd besloten dat we eerst maar op jacht zouden gaan naar een luchtbed. Dit was mooi te combineren met een fietstocht!
Ook hier vonden we aansluiting op een toeristisch fietspad, dus: In de pedalen! De route was redelijk goed bewegwijzerd dus daarover hoefden we ons geen zorgen te maken.
Het fietspad volgt niet consequent de oever van het meer, maar is daardoor niet minder aantrekkelijk.
Het is ook hier overwegend autovrij, maar er zitten af en toe pittige klimmetjes in. Geeft niet, goed voor de conditie!
Langs de route waren verschillende drankgelegenheden en kiosken, bij het eerste werd de vochthuishouding op peil gehouden, bij het tweede vonden we het beoogde luchtbed.
Dit werd, na terugkomst op de camping, direct door Els in gebruik genomen (Nadat Fred zich de longen uit het lijf geblazen had.....)
Als zij geweten zou hebben dat kort na haar tewaterlating de hiernaast afgebeelde slang (nee, géén paling!) voorbijkwam zou dit haar waterdrift wellicht ingetoomd hebben..........

De volgende dag werd, na een ontbijt met verse broodjes, het fietspad weer opgezocht.
Fietsen en fotograferen gaat niet optimaal samen, maar af en toe werd er toch even gestopt om plaatjes te schieten.
Een steiger waar duidelijk werd dat het Balatonmeer een paradijs voor hengelaars is, bijvoorbeeld.
Daar waar de route wat verder van het meer liep, even een shot van het uitzicht.
Na een goede 25 kilometer kwamen we langs een aardig restaurant dat ons deed realiseren dat we wel een lunch konden gebruiken.
Hier werd een lokale specialiteit verorberd. Vergeef ons dat we niet meer precies weten wàt dit was.... Wel lekker!!!
We informeerden waar we konden pinnen omdat de beurs akelig plat was geworden. Verheugende mededeling: In Balatonfüred, zo'n 20 km verderop, daar was, met enig zoeken, wel een pin-automaat te vinden... In het zadel, dus!
Balatonfüred. Een mondaine, zeer toeristische plaats. Voor de liefhebber van vermaak en vertier zeker een goede stek, voor ons véél te druk en overlopen.
Na enige omzwerving en 'n paar keer vragen werd uiteindelijk een redelijk goed verstopt pin-automaat gevonden, voor ons toch wel een opluchting.
Aan de rand van de stad had het circus zijn plaats gevonden, vandaar dat er foto's gemaakt konden worden van enkele niet-Hongaarse dieren.
Het fietspad (in principe zelfde weg terug) werd snel weer opgezocht, weg uit de drukte en peddelen maar!
Inmiddels hadden we er al ruim 50 km opzitten en dat werd door onze bibsen wel duidelijk gemaakt.
Een treinstation! Pakken we toch de trein terug?! Jammer, minstens anderhalf uur wachten. Sorry, bibsen, nog volhouden dan maar.
Een stuk verderop, daar waar de fietsroute een stuk landinwaarts ging, hebben we toch een bordje gemist of een verkeerd bordje gevolgd.............
Géén TomTom, géén kaart bij ons.......... En: Ook geen mensen om even te vragen........
Uiteindelijk, de avond begon al te vallen, vonden we iemand die geen vreemde talen sprak maar wel een kaart bij zich had.
En òf we een stuk uit de koers waren geraakt! Het was de laatste 6 a 8 kilometer al pikkedonker en dat is het ideale moment voor een fietslamp om ook vakantie te nemen!
Leuk, als je daarbij langs een drukke weg ZONDER mooi fietspad moet! De moraal van het verhaal: Zorg dat je TomTom of een goede kaart bij je hebt!
We waren nog net op tijd op de camping terug om in het restaurant terecht te kunnen en vrede te sluiten met onze fel-protesterende billen!

De volgende morgen, bij daglicht, konden we zien dat we 88.9 km over deels pittig heuvelachtig terrein in ons boekje konden bijschrijven

Inmiddels hadden we de eerste week er al bijna opzitten. Vrijdagmorgen.
Na een poetsbeurt "In de huiskamer" en het op peil brengen van de watertanks en toiletcassette namen we afscheid van Balatonmeer, echter niet voordat we onszelf beloofden er nog eens terug te keren.
Het volgende doel was een camping te zoeken in de buurt van Boedapest om vandaaruit per bus of trein deze bejubelde stad te gaan verkennen.
Een rit van rond 185 km, waarvan een groot gedeelte via de erg mooie en goed onderhouden autosnelweg.
Om deze te benutten moest er wel een vignet aangeschaft worden, maar dit verschijnsel komt in steeds meer landen.
We bereikten voorspoedig de stad BOEDAPEST en reden van het uiterst zuidelijkste punt tot het meest noordelijke puntje van deze stad.
Een crime!!! Ongelofelijk druk en chaotisch verkeer dat links, rechts, boven en onder inhaalden.
Gelukkig was de bewegwijzering goed, want onze TomTom werkte niet in dit stuk Europa.
Deze passage van de stad deed ons besluiten om maar af te zien van een bezoek aan de stad want onze allergie voor drukte wint het van onze honger naar cultuur.

Zo'n 15 km benoorden de stad zagen we in TAHITOTFALU een bordje "Camping" en volgens onze documentatie zou deze mooi gelegen zijn aan de Donau.
Dit was maar heel ten dele waar, want Donau en camping waren middels een hoog hek van elkaar gescheiden.
Toch maar 'n plekje ingenomen op de erg dun bezette camping.
Vanwege de miserabele kwaliteit van de camping zullen we hier verder geen woorden aan vuil maken.
Nadat we geïnstalleerd waren werden de fietsen van het rek gehaald.
Verrassing: Els' fiets had een lekke band. Binnen 5 minuutjes was dit probleem opgelost en gingen we op verkenning.

We zaten op ongeveer 20 km van de Donau-knie waarover we op internet al vaker gelezen hadden dat dit een mooi gebied is. Moet te doen zijn!
Na een poosje fietsen door niet al te boeiend landschap belandden we bij een veerpont. Aan de andere oever van de Donau lokte de skyline van een mooie stad, Vac. Niet bijzonder groot, maar een bezoek beslist waard. Er is een uitgestrekte boulevard langs de Donau en in de binnenstad staan monumentale gebouwen en beeldengroepen. We vonden er zelfs een soort Arc d'Triomph. Overigens....: Toen we de veerpont afreden meldde Els zich weer: "Lekke band"! Dit klusje werd ook weer opgeknapt en we konden onze verkenningstoer voortzetten.

In Vac vonden we aansluiting op een bewegwijzerd fietspad en besloten dit maar te volgen. Hier reden we door een aantrekkelijker gebied, al zaten er ook stukken door sterk verwaarloosde industrieterreinen bij.
Vanwege knorrende magen werd er gestopt bij een pizzeria waar een voortreffelijke pizza geserveerd werd.

Terwijl we hier druk mee waren ging de zon al regelmatig schuil achter vrij donkere wolken..........

Weer voorzien van nieuwe energie werd de tocht voortgezet, opzoek naar een veerpont die ons weer terug kon brengen naar de andere Donau-oever.
Route nog steeds leuk, het weer niet meer! Gelukkig hadden we regenkleding bij ons. Bij de veelbesproken Donau-knie vonden we de veerpont. Inderdaad: Een mooi gebied waarover de hooggelegen burcht toezicht houdt, maar vanwege de regen had dit toch niet onze volledige aandacht. Naar onze schatting was het toch nog altijd 20 km tot het campertje en de regen gedroeg zich steeds enthousiaster...........
In de flinke regen langs een vrij drukke weg, het fietspad was zoek, niet echt goed voor het ultieme vakantiegevoel.
Druipend bereikten we het dorp Tahitotfalu weer, waar we in de supermarkt van ongeveer 30 m²onze voorraden aanvulden.
Het stond toen al vast dat we niet lang op deze stek zouden blijven. Lekker eten en daarna dook Els in haar sudoku-puzzel en Fred in de reisdocumentatie.



		Als volgende bestemming werd tot het BÜKK-GEBERGTE besloten, dat Els op Vlaanderen Vakantieland had gezien. Na deze vaststelling werd de alkoof opgezocht om te genieten van een welverdiende nachtrust.... STREEK ZOEKEN